Kur’an’ı Yaşayan Kişi Olmak

Kur’ân, hayatın kitabıdır. Günlük hayatta yaşanmak için inmiştir; bütün emir ve yasaklarıyla eksiksiz yaşanmak için… Ne yazık ki, yüzyıllardır, biz -bilerek veya bilmeyerek, isteyerek veya istemeyerek- Kur’ân’ı hayatımızdan uzaklaştırdık. Bunun sonunda biz de hayattan uzaklaştık. Dünya milletlerine lider olmak üzere yeryüzüne gönderilmiş bir ümmetken, Kur’ân’dan uzaklaşmamız sonucu yeryüzündeki ümmetlerin peşinden sürüklenen ölü bir kitle olduk.

Günümüzde büyük bir uyanış içinde bulunan Müslümanların tez elden, yeniden Kur’ân’a dönmeleri ve Kur’ân’ın ışığında yeni bir hayat tarzını tekrar ortaya koymaları zamanı gelmiş ve bunun için de Kur’ân’ı bir başucu kitabı haline getirmek ve onun buyruklarını sürekli olarak canlı ve gündemde tutmak zorundayız.


Kur’ân, bize bir hayat tarzı takdim etmektedir. Kur’ân ile sürekli irtibat halinde bulunan kişi, bu hayat tarzının dışına çıkmaz. Ne zaman, nerede ve nasıl davranacağını bilir.

Kur’ân bize geniş ufuklar açar.

Hayatı dar çerçeveden değil de geniş açılardan görmemizi sağlar. Meydana gelen şeylerin ardında Allah’ın kudretini görmemizi temin ederek basit gelişmelerle, kolay çözümlere gitmemizi önler. Bu sebeple, bazen aleyhimizdeymiş gibi görünen olaylarda bile bir hayrın saklı bulunduğunu ve bizim dar ufkumuzun bilgi vâsıtalarımızın bunu kavramaktan âciz olduğunu öğretir.

Kur’an diyalektiğine sahip olan kişi, maddî değerlerin köleliğinden kurtulur ve gerçek anlamda özgürlüğe kavuşur. Hiçbir baskı onun hürriyetine engel olamaz.

Kur’ân’ı yaşayan kişi, eşsiz bir direnme gücü kazanır.

Baskı ve sıkıntılar karşısında eğilip bükülmez. Onun için sinir krizleri ve kararsızlık söz konusu değildir. Çünkü her şeyin ardında saklı duran ilâhî gücü bilir ve neticeyi ona havale eder.

Kur’ân’ı yaşayan kişide ihtiras olmaz.

Çünkü hırs, aşırı isteklerin ve tükenmez emellerin mahsulüdür. Halbuki Kur’ân’ı yaşayan kişi için bir sonuç elde etme veya insanlara bir şey sahibi olduğunu ispat etme zarureti yoktur. O sürekli çalışmakla mükelleftir. Netice ise Allah’a havale edilmiştir. Neticeyi görmek ve herkese, “Ben şu sonucu aldım” diye caka satmak onun şiarı değildir. Çünkü neticeyi Allah’ın hâsıl ettiğini, kendisinin ise sadece bir vâsıta olduğunu bilir.

Kur’ân’ı yaşayan kişinin değersiz geçen bir ânı yoktur.

O, her ânını değerlendirmek zorundadır. Sahibi olduğu en değerli şeylerin başında zaman gelir. Bu sebeple boş ve değersiz şeylerle uğraşmaz. Ömrünün her saniyesinden hesaba çekileceğini bilir. Ve bu nedenle değerli saniyelerini insanlığın ve faydası için kullanır. Sonra da alnının akıyla emanetin sahibi olan yüce Allah’a kendini teslim eder.

Kur’ân’ı yaşayan kişi, ölümden korkmaz.

Çünkü ölüm, onun için bir son değil, yepyeni bir başlangıçtır. Ebedi hayatın kapılarını önüne açan bir geçittir. Ölümle korkunç bir uçuruma yuvarlanmıyor, aksine huzur ve mutluluk dolu bir hayata koşuyor. Çünkü kendisine denir ki: “Selâm size, hoş geldiniz! Haydi temelli kalmak üzere girin ona!” (Zümer/73)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, aşırı bir tutkuyla hayata sarılmaz.


Çünkü bu dünyanın geçici olduğunu, her şeyin burada sonuc lanmayacağını, buranın âhirete giden yolda sadece bir durak olduğunu bilir: “Dünya (yakın/şimdiki) hayat, bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir.” (En’âm/32) “Dünya (yakın/şimdiki) hayat, sadece bir oyun ve eğlencedir.” (Muhammed/36)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, dünyada Allah’ın kendisine lütfettiği nimetleri iyi değerlendirir ve bunlardan yararlanmanın kendisi için bir vazife olduğunu bilir.

Bunlardan yararlanırken egoistçe ve şuursuzca değil, kendi cinsinin ve tüm varlıkların yararını da gözetmeyi unutmaz: “Allah’ın sana verdiği şeylerde âhiret yurdunu gözet, dün yadan da payını unutma. Allah sana nasıl ihsan etti ise sen de öylece ihsan et.” (Kasas/77)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, Allah’ın verdiği nimetleri yersiz şekilde israf edip enerji kaynaklarını boş ve lüzumsuz yere tüketmez.

Bilir ki, bu nimetlerin hesabım verecektir. Nimetlerden ya rarlanırken de onları insanlığın ve varlıkların hayrına kullanma ya çalışır. Kendinden önce ve sonra, bu nimetlerin kıymetini bilmeyip onları yersiz şekilde tüketenlerin âkıbetlerinin kötü olduğunu bilir: “Andolsun ki, sizden önce nice nesilleri, zulmetmeleri sebebiyle helak ettik. Halbuki rasûlleri onlara apaçık delil lerle gelmişlerdi de onlar iman etmemişlerdi. İşte böyle cezalandırırız mücrimler kavmini. Sonra onların ardın dan, nasıl amel işleyeceğinizi görmek için sizi yeryüzün de halîfeler kıldık.”(Yûnus/13-14)


Kur’ân’ı yaşayan kişi, Allah’ın kendisine verdiği nimetlerin bir bölümünü başkalarına vermenin kendisi için bir görev olduğunu bilir.


Çünkü onun elinde bulunan şeylerin hiç birinin ger çek sahibi kendisi değildir. Gerçek mülk sahibi Allah’tır. O, verirken Allah’ın malından vermektedir. Allah kendisini böyle bir imkâna kavuşturmuş olduğu için bir yandan mutludur; diğer yandan da elinin altında bulunan şeylerin hakkını verip vermediğini, Allah’ın huzurunda bunların hesabı görülürken işin için den alnının akıyla çıkıp çıkmayacağını düşünür: “Göklerin, yerin ve o ikisi arasında bulunanların mülkü/ hükümranlığı Allah’ındır.” (Mâide/17) “Ve Allah’ın -size verdiği- malından onlara verin.” (Nûr/33)

Kur’ân’ı yaşayan kişi; sürekli çalışır, didinir, emek sarf eder.


İnsanlara iyi örnek olabilmek için her alanda gayret için dedir. Tembellik yapmaz, verimsiz çalışmaz, değersiz şeyler için emek harcamaz: “İnsan için sa’yinden/çalışmasından başkası yoktur. Ve elbette onun sa’yi yakında görülecek.” (Necm/40) “Erkek veya dişiden kim mümin olarak sâlih amel işlerse, ona güzel bir hayat yaşatırız.” (Nahl/97)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, kimsenin çalışmasını karşılıksız bırakmaz.

Kimsenin hakkını yemez ve çalışanın emeğini ânında değerlendirir. Bilir ki, emek kutsaldır ve onun eksiksiz değerlendirilmesi gerekir.

Kur’ân’ı yaşayan kişi, bütün canlılara karşı sevgi besler, onlarla dostluk ve samimiyet içerisinde olmaya çalışır.


Kendisinin de bir bölümünü oluşturduğu evrendeki bütün varlıkların yaratıcısının Allah olduğunu, dolayısıyla onlarla iyi geçinmek gerektiğini bilir ve ona göre davranır. Kendi Rabbi’nin bütün âlemlerin Rabbi olduğunu, bunun içinde o Rabbe kulluk etmekten başka bir şey yapmak durumunda olmayan varlıklarla ahenk kurmak gerektiğini kabul eder.
“Her türlü hamd, âlemlerin Rabbi olan Allah’a mahsustur; rahmândır, rahîmdir.” (Fatiha/1-2) “…ve rahmetim her şeyi kuşatmıştır.” (A’râf/156)


Kur’ân’ı yaşayan kişi, her şeyde hakka riâyet eder.


Öncelikle yeryüzünde hakkın hâkim olmasını ve bâtılın yok olup gitmesini ister. Bunun için çalışır: “Hakkı hak olarak yerleştirmek ve bâtılı oratadan kaldırmak için…” (Enfâl/8) “Bilakis hakkı bâtılın üzerine çarparız da o onun beynini parçalar.” (Enbiyâ/18)


Kur’ân’ı yaşayan kişi bilir ki, hakkın bâtılı yok etmesi, hak ehlinin bâtıl taraftarlarını yok etmesi ile mümkündür.


Hak taraftarları bâtılın üzerine yürüdüğü zaman, Allah yardım eder ve zafer hak ehlinin olur. Yoksa Allah, müşahhas olarak veya meleklerini göndererek onları yok edecek değildir. Fakat hak ehli yeterince imkâna sahip olmaz veya bütün çabasını sarf ettiği halde netice alamazsa, o zaman Hak Teâlâ bizzat müdahale ederek bâtılı yok eder.


Kur’ân’ı yaşayan kişi, her şeyin hakkını vermek zorunda olduğunu kabul eder.


Nimetin de imkânsızlığın da, zaferin de, yenilginin de hakkım vermek gerektiğini bilir.

Kur’ân’ı yaşayan kişi bilir ki, bâtılı ve bilcümle şer güçleri ortadan kaldırmak için mücadele etmek zorundadır.

Mücadele etmeyenlere Allah’ın gazabı ve bunun yanısıra da zillet vardır. Mücadele gücünü yitiren kişi ve toplumlar hayat ve cemiyet içerisinde bir varlık gösteremezler. Bu sebeple, Kur’ân taraftarları, hayatlarının her ânını -geniş anlamıyla- mücadele içerisinde geçirmek zorundadırlar. “Mücadele edip Allah yolunda hicret edenler… İşte onlar Allah’ın rahmetini umabilirler.” (Bakara/218) “Bizim yolumuzda mücadele edenleri, dosdoğru yollarımıza iletiriz.” (Ankebût/69)


Kur’ân’ı yaşayan kişi, ruhunu ve bedenini her türlü pislik ve kirlilikten arıtır.

Engin bir ruh yapısına ve tertemiz, sağlam bir bedene sahip olmaya çalışır. Bilir ki, bedenin sağlığı için ruh, ruhun sağlığı için de beden sıhhati şarttır. Biri olmadan diğeri olamaz: “Doğrusu Allah müminleri minnettar kıldı; zira içlerinde kendilerinden bir rasûl gönderdi, O’nun âyetlerini tilavet ediyor, onları arındırıyor, onlara kitabı ve hikmeti öğretiyor.” (Âl-i İmrân/164) “Nitekim sizin içinizde sizden bir rasûl gönderdik; size âyetlerimizi tilavet ediyor, sizi arındırıyor, size kitabı ve hikmeti öğretiyor ve bilmediklerinizi öğretiyor.” (Bakara/151)


Kur’ân’ı yaşayan kişi, yalan söylemez.

Çünkü Allah’ın şöyle buyurduğunu bilir: “Muhakkak ki Allah, müsrif/hadd bilmez aşırı yalancıyı hidayete iletmez.” (Mümin/28)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, münafıklık/ikiyüzlülük yapmaz.

Çünkü Allah’ın şöyle buyurduğunu bilir: “Allah şehâdet eder ki münafıklar muhakkak yalancıdırlar.” (Münâfikûn/1)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, gıybet etmez.

Çünkü Allah’ın şöyle buyurduğunu bilir: “Ey iman edenler! Zannın bir çoğundan kaçının! Zira zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin gıybetini yapmayın! Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? Ondan tiksindiniz değil mi?” (Hucurât/12)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, kimseyle alay etmez.

Çünkü Allah’ın şu buyruğunu her an hatırında bulundurur: “Ey iman edenler! Bir kavim, bir kavimle alay etmesin; belki de onlar kendilerinden daha hayırlıdır. Kadınlar da ka dınlarla alay etmesin; belki de onlar kendilerinden daha hayırlıdır. Birbirinizi ayıplamayın ve kötü lakaplarla çağır mayın! İmanın ardından fisk ne kötü isimdir!” (Hucurât/11)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, iftira etmez.

Çünkü Allah’ın şu buy ruklarını her an hatırında bulundurur: “Allah’a yalan isnat edenden daha zâlim kim vardır?” (Enâm/21) “Tallâhi, iftiralarınızdan dolayı sorguya çekileceksiniz.” (Nahl/56)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, zulmetmez.

Çünkü Allah’ın şu buyruklarına inanır: “Doğrusu zâlimler felah bulmazlar.” (En’âm/21) “Âyetlerimizi ancak zâlimler inkâr ederler.” (Ankebût/49) “Zâlimlerden başkasına düşmanlık yoktur.” (Bakara/193) “Allah zâlimleri sevmez.” (Âl-i İmrân/57) “Derken bir müezzin, “Doğrusu Allah’ın laneti zâlimlerin üzerinedir” diye ezan verir.” (A’râf/44) Ve Özellikle zulümlerin en büyüğü olan Allah’a şirk koşmaktan, büyük-küçük her nevi şirk belirtisi bulunan davranışlardan kaçınır. Çünkü Allah’ın şöyle buyurduğunu bilir: “Doğrusu şirk çok büyük bir zulümdür.” (Lokmân/13)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, zulmetmeyeceği gibi, zulme rızâ da göstermez, zâlime yardımcı da olmaz.


Hele hele en büyük zulüm olan şirkin, küfrün ve tâgütun hâkimiyetine asla rıza göstermez: “Hatırına gelmesinin ardından zâlimler güruhu ile beraber oturma!” (En’âm/68) “O gün zâlimlere mazeretleri fayda vermez. Lanet onlara dır, yurdun kötüsü onlaradır.” (Mümin/52)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, hâkimiyetin bütünüyle Allah’a ait ol duğunu bilir ve Allah ile kul arasına aracılar koymaz.

Allah ile kul arasına giren/sokulan aracıların -adları ne olursa olsun-şir ki temsil ettiğini ve insanların hep bu yüzden doğru yoldan sa parak küfre sürüklendiklerini bilir. Nitekim müşrik Arablar da putları için, “Biz onlara, başka değil bizi Allah’a yaklaştırsınlar diye ibadet ediyoruz.”(Zümer/3) diyorlardı.

Kur’ân’ı yaşayan kişi; fuhşun, ahlâksızlığın her türlüsünden kaçınır.

Sağlam karakter yapısına sahip kişi, şehvet düşkünlüğünün insan için bir eksiklik olduğunu bilir. Insanlığın kuman da makamına talip olan bir kitlenin, basit, nefsânî isteklerinin bile henüz tatmin edilmemiş olmasının utanç verici bir şey olduğunu kabul eder. Allah’ın helâl kıldığı yolların dışında tatmin aramanın hiçbir şekilde hoş karşılanmayacağını bilir. Çünkü Allah’ın şu buyruğunu okur: “Doğrusu müminler felaha erdi. Onar ki, namazlarında huşu içindedirler. Onlar ki, boş sözlerden yüz çevirirler. Onlar ki. zekâtlarını verirler. Onlar ki, irzlarını korurlar. (Müminûn/1-5)”

Kur’ân’ı yaşayan kişi, hiçbir yaratığın canına kıymaz.

Çünkü cana kıymanın insanlık için büyük bir felaket olduğunu, haksız yere bir insan öldürmenin bütün insanlığı öldürmek gibi olduğunu bilir: Kim bir nefsi bir nefis karşılığında veya yeryüzünde bir fesadı olmaksızın öldürürse, bütün insanları öldürmüş gi bi olur. (Mâide/32)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, kötü yola düşmüş veya tehlikeyle yüz yüze gelmiş bir insanı kurtarmanın bütün insanlığı kurtar mak olduğunu bilir: “Kim de onu diriltirse bütün insanlığı diriltmiş gibi olur.” (Mâide/32)

Kur’ân’ı yaşayan kişi; rüşvet almaz, başkasının malına göz dikmez, idareci ve sorumlulara para yedirerek haksız iş görmez. Çünkü Allah’ın şu buyruğunu okumaktadır: “İnsanların mallarından bir kısmını, bile bile günah ile ele geçirmek için onu iş başındakilere yedirerek mallarınızı aranızda bâtil ile yemeyin!” (Bakara/188)

Kur’an’ı yaşayan kişi, haksız kazanç sağlamaz.

Özellikle toplumlar için en büyük felâket sebeplerinden biri olan ve insanın insanı sömürmesi esasına dayanan faize kesinlikle karşı dir. Faiz sistemini reddettiği gibi, faizin İslâm’a karşı açılmış bir savaş olduğunu da bilir: “Ey iman edenler! Kat kat katlayarak riba/faiz yemeyin. Allah’a ittika edin ki felaha eresiniz. Ve kâfirler için ha zırlanmış olan ateşten korunun!” (Âl-i İmrân/130-131) “Ey iman edenler! Allah’a ittika edin ve eğer mümin iseniz fa izden arta kalanı bırakın. Şayet yapmazsanız, Allah ve O’nun Rasûlü’nden bir harp açılacağını bilin.” (Bakara/278-279)

Kur’ân’ı yaşayan kişi, keyif verici ve uyuşturucu maddeleri kesinlikle kullanmaz.

Bunun insan sağlığına ters düşen bir dav ranış olduğunu, toplumun yüceltilmesi ve geliştirilmesi için har canması gereken değerli ömrün boşa gitmesi anlamına geldiği ni bilir. İçki ve kumarın salığa zararını, toplum yapısı için arz ettiği tehlikeyi kabul eder. Çünkü Allah’ın şu buyruğunu hiçbir zaman hatırdan uzak tutmaz: “Ey iman edenler! İçki, kumar, putlar ve fal okları şüphesiz şeytan işi pisliklerdir. Bunlardan kaçının ki, felaha eresiniz.” (Mâide/90)

Kısacası, Kur’ân’ı yaşayan kişi, bütün davranışlarında kendini Allah’a ve O’nun Rasûlü’ne teslim eder. Allah’ın hükmünü yerine getirir ve O’nun buyruklarına uyar. Ve bilir ki; bunda hayat vardır.

Yaşamak; bir bitki, bir katı madde gibi belirli zaman dilimini doldurup gitmek değil, bir iz bırakmak ve Allah’ın insana yüklediği hilafet görevini yerine getirmektir. Bu şuurla hayatını Allah’a ve O’nun Rasûlü’ne adar: Ey iman edenler! Allah ve O’nun Rasûlü sizi, size hayat verecek şeylere çağırdığı zaman icabet edin. Ve bilin ki, muhakkak Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Sonunda O’nun katında toplanacaksınız. (Enfâl/24)

Yoksa onlar câhiliye hükmünü mü istiyorlar? Halbuki ya kîn şanından olan bir kavim için Allah’tan daha iyi hüküm veren kim vardır? (Mâide/50)

Kim de Allah’ın indirdikleriyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir. (Mâide/44)

Kur’ân’ı yaşayan insanlar, tarihin her devrinde eşine rastlanmayan örnek davranışlar sergilemişlerdir. İlimde, sanatta, kahramanlıkta ve hayatın her alanında erişilmez hârikalar meydana getirmişlerdir.

Daha sonra, Kur’ân’ı yaşadığını söyleyip de, bunu laftan öteye geçiremeyen nesiller gelmiş ve atalarının yaptıklarıyla övünmekten başka bir şey yapmamışlardır. Onlarla bunlar arasında isim benzerliğinden başka ortak bir nokta bulmak mümkün değildir.

Kur’ân’ı yaşamak, ne güzel sesli hafızların yanık, dâvûdî seslerini dinleyerek kendinden geçmektir, ne de Tevrat’ın kötü bir uyarlamasından ibaret olan İsrail mitlerine dayanarak Allah’ın son ve ebedî kitabını tefsir etmeye kalkışmaktır.

Kur’ân’ı yaşamak, onun yolunda olduğunu söyleyip de Kur’an’ı sırf zevk için ve isteklerin tatmini için kullanmak değildir.

Kur’ân’ı, öğrenmek ve uygulamak için bir öğrenci titizliğiyle kendimizi ona vererek okumalıyız. Dikkatsiz ve haylaz bir öğrenci gibi değil de disiplinli ve zekî bir talebe gibi Kur’ân’ın önüne diz çökmeliyiz.

Kur’ân’ı okuyalım; ama sayısız sevap kazanıp cennette kendimize daha iyi bir köşk edinmeyi amaç edinerek değil. Güzel sesli hafızlar tarafından okunan Kur’ân’ı dinleyelim; ama mûsikî zevkimizi gidermek için değil insanlara şifa iksiri sunmak için okuyalım. Yanık bağrımıza bir anlık nefes olması için okuyalım. Ne buyurduğundan habersiz, sadece okumak için okumak yerine; öğrenmek, yaşamak ve yaşatmak için, bütün varlığımızla emirlerine riayet ederek, kendimizi ona adayarak okuyalım. Gözyaşı dökerek, için için ağlayarak kendimiz den geçmek için değil, nefsimizi ve içinde yaşadığımız toplumu uyarmak, coşturmak ve -Hz. Dâvûd gibi- dağları çınlatmak için okuyalım. Öyle ki Kur’ân okuduğumuz zaman yer yerinden oynasın, tüm insanlık sesimize kulak versin.

Kur’ân okumalıyız. Evet, hem de sürekli okumalıyız. Ama okuduğumuz Kur’ân, bizi kendi içimize gömülmek yerine, cemiyet meydanına sürüklesin; hayata, azme, çalışmaya gayrete dinamizme, atılganlığa, ibda imkanlarına, âlemlerin keşfine götürsün; uyutmasın, uyandırsın; oturtmasın, koştursun; sömürmeye ve sömürtmeye değil, insanca yaşamaya götürsün; mala kul değil, mala hakim kılsın; mal ve mülkü bir kenara itmeye değil, onu Allah yolunda kullanmaya sevk etsin; mücâdele azmi versin; direnmeyi, zorluklara göğüs germeyi, olmazları oldurmayı, yapılmazları yapmayı, aşılmazları aşmayı sağlayacak çarelere yöneltsin.

Kısaca, Kur’ân’ı okuduktan sonra artık başkalarının kulu, kölesi, bağlısı, hizmetçisi ve emir eri olmak yerine, herkesin önderi, rehberi, örneği ve lideri olmalıyız. Başkalarına yalvarmak yerine, onların imdadına koşmalıyız. İçimizdeki kompleksleri dizginlemeli ve okuduğumuz Kur’ân’ın buyruklarına hep birlikte koşmalıyız.

Tek vücut halinde birleşmeli ve Allah’ın kelâmını sözlerin ve tipki değerlendirme en yücesi yapmalıyız. İşte o zaman, gönül huzuruyla daha önceki İslâm büyüklerinin yaptığı gibi Kur’ân’ın icâzı, musikîsi ve ahengi üzerinde çalışabilir, düşünme ve yollarını arayabiliriz. Ve o zaman güzel sesli hafızların yanık Ve ve yaşat içli seslerinden apayrı bir haz duyabiliriz. Ama bunu yapma dan, Kur’ân’ın mûsikîsiyle yetinmek, anlamsız bir zevkin ötesi ne geçmez. Biz Kur’ân’ı, her şeyden önce yaşamak için ve yalnızca bunun için okumak zorundayız. Bu da Allah’ın ne buyurduğunu bilerek, anlayarak okumakla, kısaca Kur’ân’ı hayatımızın yegane kaynağı haline getirmekle mümkün olur. Günümüz Müslümanının en büyük ihtiyacı -kanaatimce Kur’an’a yeniden dönmek; yeniden, yepyeni bir ruh ve anlayış la onu yaşamaktır.

Kim de tevbe edip sâlih amel işlerse; şüphesiz o, Allah’a gereği gibi yönelmiş olur. Onlar ki yalan yere şâhitlik etmezler, faydasız bir şeye rastladıkları zaman yüz çevirip vakarla geçerler. Onlar ki Rabb’lerinin âyetleri hatırlatıldığı zaman onlara karşı kör ve sağır davranmazlar. Onlar ki, “Rabbimiz! Eşlerimiz ve çocuklarımız hususunda gözümüzü aydın kıl, bizi muttakilere önder yap!” derler. İşte onlar, sabrettiklerinden ötürü cennetin en yüksek dereceleriyle mükâfatlandırılırlar. Orada tahiyye ve selâm ile karşılanırlar. Orada temelli kalırlar. Orası ne güzel bir durak ve ne güzel bir makamdır.

Furkân, 71-76

Biricik amacımız bu ilâhî buyruğa nail olmaktır.


Dr. Bekir Karlığa, Mütercimin Girişi, Muhammed Kutub’un Kur’an’ı Nasıl Okuyalım Kitabından